Ekonomista, nauczyciel akademicki, profesor Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie i założyciel think tanku Forum Obywatelskiego Rozwoju, a także były wicepremier, minister finansów i prezes Narodowego Banku Polskiego - to wiadomo. A czego o Leszku Balcerowiczu nie wiadomo - co znane jest mniej lub wcale?

Spotykamy się w Szkole Głównej Handlowej, na półkach imponująca kolekcja nagród ekonomicznych.

Rafał Kazimierczak, TVN24+: Panie profesorze, nie widzę tu trofeów sportowych, a rozmawiać mamy o sporcie.

Leszek Balcerowicz: Są, są, spokojnie. W domu mamy dużą piwnicę i tam jest wystawa na medale i inne nagrody.

Z dumą prezentuje pan je gościom?

Ci przychodzący to raczej stali bywalcy, więc z tą kolekcją dawno się zapoznali. Ja nie robię z tego wielkiej sprawy.

Urodził się pan w Lipnie w 1947 roku, przeprowadziliście się jednak do Torunia. Sport szybko pojawił się w pana życiu?

Wychowywaliśmy się na przedmieściach Torunia, ja i dwie młodsze siostry. Ojciec wywodził się ze wsi, więc na tych przedmieściach mieliśmy gospodarstwo, a w związku z tym spadały na mnie obowiązki, których nie lubiłem. Przyprowadzałem na przykład krowy z pastwiska. Koleżanki i koledzy patrzyli, te krowy zachowywały się dosyć niekulturalnie - zdecydowanie za tym nie przepadałem. Potem, jak już chodziłem do szkoły, do szóstej czy siódmej klasy, przed lekcjami woziłem rowerem mleko do mleczarni.

A zabawy, sport? Miał pan na to czas?

Bardzo popularny był wtedy czwórbój lekkoatletyczny, skoki, biegi i rzut piłeczką palantową. Miałem 12, może 13 lat, samodzielnie albo z kolegami gdzieś tam sobie skakaliśmy, biegaliśmy i rzucaliśmy. A w szkole średniej był już lekkoatletyczny pięciobój. Do mnie należały rekordy szkoły w dysku i w skoku dal, przy którym złamałem sobie zresztą rękę.