Dla Beaty diagnoza syna była początkiem procesu, który nie zakończył się wraz z opuszczeniem szpitala. - To jest trochę o żałobie za zdrowiem. Najpierw był szok, potem złość: Dlaczego moje dziecko? Co zrobiliśmy źle? Lekarze mówili nam, że nic, że nie było jednej rzeczy, którą mogliśmy zrobić inaczej - opowiada.
W rodzinie Stasia nie było wcześniej przypadków cukrzycy typu 1.
Pozostało 92% artykułu
ZOBACZ TAKŻE: