Do klasztoru przy ulicy Stolarskiej przybiegli ludzie, którzy usłyszeli strzały i szukali miejsca, w którym mogliby się ukryć. Jak opowiadał brat Marcin Porożyński, w tym czasie jadł obiad z rodzicami, którzy przyjechali do Krakowa z Poznania. Kiedy wszedł z nimi do refektarza, zobaczył grupę około 30 przestraszonych osób.
- Początkowo myślałem, że może przyszli do muzeum, bo nikt jeszcze nie wiedział, co się wydarzyło. Oni mówili, że były strzały i bardzo prosili o to, żeby zamknąć drzwi, bo się bali - relacjonował na antenie TVN24.
Dominikanie zapewnili im schronienie. Zamknęli wejście, wskazali, gdzie znajduje się toaleta, i zaproponowali wodę. Starali się również na bieżąco sprawdzać informacje o sytuacji w mieście.
W ustaleniu, co się wydarzyło, pomogli pracownicy muzeum, którzy zadzwonili pod numer alarmowy 112. Tam potwierdzono, że doszło do strzelaniny i zalecono, by osoby przebywające w klasztorze pozostały w nim, jeśli jest taka możliwość.
"Obok niego upadł postrzelony człowiek"
Wśród osób, które znalazły schronienie w klasztorze, byli również obcokrajowcy. Jeden z nich, Kanadyjczyk, opowiedział, że podczas ataku tuż obok niego upadł człowiek postrzelony przez napastnika. Sam również uciekał przed kulami, próbując dostać się w bezpieczne miejsce.
Brat Marcin Porożyński rozmawiał później z jego partnerką, którą spotkał podczas niedzielnej mszy.
- Ona mówiła, że dopiero teraz zaczyna do niego docierać, co się wydarzyło. Pierwsza śmierć, którą zobaczył na własne oczy, to jest mocne - opowiadał dominikanin.
Większość osób opuściła klasztor dopiero po około godzinie. Niektórzy zdecydowali się wyjść wcześniej, gdy pojawiły się informacje o zatrzymaniu sprawcy. Część jednak wolała pozostać dłużej. Wśród osób szukających schronienia byli przede wszystkim dorośli, część stanowili turyści.
"To mogłem być ja"
Gdy sytuacja zaczęła się uspokajać, brat Marcin wyszedł na pobliską ulicę Sienną, by zobaczyć, co się dzieje. Widział ludzi, którzy pomagali rannym, oraz trwającą akcję ratunkową.
- Widziałem ludzi, którzy pomagali, ratowali jedną kobietę postrzeloną. Była też straż pożarna. Robili bardzo dobrą robotę. Czułem, że muszę tam stanąć i pomodlić się za te wszystkie osoby - mówił.
Tragiczne wydarzenia skłoniły go również do osobistej refleksji nad kruchością życia.
- To mnie trochę konfrontuje z pytaniami o sens. Skoro moje życie zostało mi w jakiś sposób podarowane, bo przecież to mogłem być ja. Mieszkam tutaj, mogłem wyjść na spacer. To mogliby być moi rodzice. Skoro mam to życie, mam za co dziękować, to co z tym zrobić - zastanawiał się.
Jak podkreślił, w obliczu tragedii ważne jest szukanie nadziei, także w wierze i perspektywie zmartwychwstania. Dominikanie przygotowywali kazania, które miały pomóc wiernym odnaleźć sens i nadzieję w tym trudnym czasie.
Brat Marcin mówił również o wdzięczności wobec policjantów, którzy interweniowali podczas ataku.
- Modlić się za tych ludzi, za służby, za policjantów, którzy zrobili naprawdę wielką robotę. Niektórzy mówią, że może nie było ich widać na rynku, ale byli tam, gdzie powinni być. Złapali tego przestępcę - podkreślił.