Kraków, poniedziałek 9 listopada. Dźwięki hejnału mariackiego, szumu miasta i tramwajów mknących przez Plac Wszystkich Świętych mieszają się ze słowami mijających mnie przechodniów.
- I on jechał w stronę Kazimierza, gdyby tam dotarł…
- Żyją, żyją, ciągle sprawdzam, lekarze mówią…
- My byłyśmy wtedy na Wiślnej, zadzwoniła mama…
- Tych chirurgów to chyba anioły zesłały…
- Hucpa polityków; jak tak można?
- Mój syn jest w wieku tego zabójcy, ty sobie to wyobrażasz? Co on miał w głowie?
I jeszcze słowa turystów: "polnische polizei", "carabinieri", "panic".
Dwa dni wcześniej, sobota 7 listopada. O piętnastej w Teatrze Słowackiego, obok Rynku Głównego, zaczyna się "Wesele" Wyspiańskiego. Wtedy też Kraków dostaje strzał w samo serce.
Wielu z tych, co byli wówczas na Rynku, opowiada, że najpierw zobaczyli stado poderwanych gołębi. Dopiero potem usłyszeli rytmiczny huk, jakby ktoś strzelał petardami.