Zanurzone w azocie zwłoki stają się kruche. Potem ciało poddawane jest wibracjom, w ciągu minuty ulega rozkładowi na granulki. Zostają one umieszczone w próżni, a wtedy wyparowuje z nich woda. Później z prochu wydobywane są cząstki metalu. Pył ważący 20 – 30 kilogramów wsypywany jest do beczułki bądź trumny wykonanej ze skrobi ziemniaczanej lub kukurydzianej.

Pierwsza Szwecja

Jeszcze w tym roku ruszyć ma pierwsze na świecie promatorium w szwedzkim Jönköping. Dyrektor Zakładu Cmentarzy Komunalnych w Olsztynie Edmund Rauba jest zafascynowany promesją.

W Olsztynie nie ma krematorium, a on chętnie zamiast niego widziałby właśnie promatorium. Na razie jednak wszystko jest w sferze planów. Dyrektor dopiero szuka osoby, która zna szwedzki, tak by mógł dowiedzieć się dokładne, ile kosztuje taka inwestycja. Miasto musi też zdecydować, kto ma zarządzać obiektami funeralnymi: gmina czy inwestor prywatny.

Źródło: Rzeczpospolita