23-latka pojechała do Mariupola, by uratować rodziców. Była świadkiem "apokalipsy"

Źródło:
PAP

23-letnia Anastazja Pawłowa pojechała do oblężonego przez siły rosyjskie Mariupola, by wydostać stamtąd swoich rodziców. Schroniła się na noc w szkole przekształconej w obóz dla uchodźców. "Od tego, co tam widziałam, zrobiło mi się niedobrze. Na podłodze i korytarzach, w klasach i na sali gimnastycznej ludzie leżą prawie jeden na drugim - powiedziała w rozmowie z BBC. To, co widziała, określiła jako "apokalipsę".

Mariupol na południowym wschodzie Ukrainy jest oblegany przez Rosjan od początku marca. Brakuje żywności i leków, nie ma bieżącej wody, a środki komunikacji nie działają. Według ostrożnych szacunków mogło tam już zginąć ponad 20 tysięcy osób.

Relacja na żywo: Atak Rosji na Ukrainę. 58. dzień inwazji

23-letnia Anastazja Pawłowa wynajęła kierowcę i vana od grupy ochotników, którzy też próbowali ewakuować ludzi z Mariupola. Wyruszyli z Zaporoża. BBC podkreśla, że taka podróż jest bardzo niebezpieczna i niezwykle rzadko decydują się na nią osoby niebędące częścią oficjalnych grup humanitarnych.

"Na jednym z punktów kontrolnych, sprawdzając dokumenty, wojskowi wycelowali lufę karabinu maszynowego w stronę naszych głów (…). Wydaje się, że zaraz zabiorą pojazd albo zastrzelą, zgwałcą. Cały czas spodziewasz się, że coś takiego się stanie. To przerażające. Zdajesz sobie sprawę, że żadne z twoich praw nie są tu szanowane - mówi Anastazja.

W tym czasie jej rodzice, Oksana i Dmytro, spali na podłodze swojego domku na przedmieściach Mariupola i starali się przetrwać bombardowania. Sąsiedzi pomagali sobie nawzajem i podnosili się wzajemnie na duchu - wspomina Oksana.

Anastazja o Mariupolu: dookoła płonące samochody, czołgi, czarne budynki

Wjeżdżając do Mariupola, Anastazja nie wiedziała, czy jej rodzice jeszcze żyją. "Dookoła są płonące samochody, czołgi, dziury w domach, czarne budynki z zawalonymi dachami. Tłumy bardzo brudnych ludzi z pustymi oczami idą (za naszymi pojazdami) wzdłuż zaminowanych dróg. Wszystko im odebrano, ich krewni zmarli" - opowiada 23-latka.

Wspomina również o płytkich grobach, jakie mijali po drodze. "Początkowo patrzysz na te groby, jesteś przerażona i zdezorientowana. Ale jak już zobaczysz ich 10 albo 20, po prostu przejeżdżasz" - mówi.

ZOBACZ: Masowe groby na zdjęciach satelitarnych. Mer: Mariupol jak Babi Jar

"Na podłodze i korytarzach ludzie leżą prawie jeden na drugim"

Anastazja i jej kierowca przybyli do Mariupola na krótko przed godziną policyjną i musieli schronić się na noc w szkole przekształconej w obóz dla uchodźców, z którego ludzie mają być wywiezieni do Rosji. Ukraińskie władze określają takie miejsca jako obozy filtracyjne, a kraje zachodnie potępiają te działania i określają je jako przymusowe deportacje.

"Są tam ludzie, którzy stracili wszystko. Wiedzą, że nikt po nich nie przyjdzie. Ten obóz to ich jedyna szansa na przeżycie" - mówi Anastazja. "Od tego, co tam widziałam, zrobiło mi się niedobrze. Na podłodze i korytarzach, w klasach i na sali gimnastycznej ludzie leżą prawie jeden na drugim. Wszyscy razem, dziadkowie, kobiety, dzieci. Ciężko tam oddychać, a ludzie nie mają dostępu do bieżącej wody od miesiąca" - wspomina.

Kobieta ocenia, że tej nocy widziała w Mariupolu "apokalipsę". "Czułam, że się rozpadam. Wydawało się, że wszystko, w co wierzyliśmy, wszystko, co dobre, moje spojrzenie na ludzi, przekonanie, że żyjemy w cywilizowanym społeczeństwie (…) wszystko to było błędem - mówi.

Anastazja dotarła do rodziców następnego dnia i oprócz nich ewakuowała z miasta również kilkoro sąsiadów. "W naszym busie zabraliśmy osiem osób - dodaje.

Obecnie Oksana i Dmytro są już w bezpieczniejszym miejscu na zachodzie Ukrainy, a Anastazja wciąż mieszka w Dnieprze, do którego uciekła wcześniej z bombardowanego Charkowa ze swoim narzeczonym Abakelią. Ma poczucie winy, że choć uratowała rodziców, wielu innych ludzi zostało w Mariupolu. "Codziennie dowiaduję się, że któryś z moich kolegów z klasy albo krewnych zginął albo został ranny" - mówi.

Autorka/Autor:js/kab

Źródło: PAP

Tagi:
Raporty: