Trwają prace konserwatorskie przy Elizeum - podziemnej grocie ukrytej w skarpie wiślanej w parku im. marsz. Edwarda Rydza-Śmigłego. Obecnie realizowany jest jeden z najważniejszych etapów inwestycji - kontrolowane osuszanie zabytku, które ma przygotować obiekt do dalszych prac zabezpieczających i konserwatorskich.
Postępy prac w Elizeum
"Wierzchnia warstwa ziemi została już usunięta. Odkryto wszystkie kanały wentylacyjne, udrożniono je oraz wymurowano kominy wentylacyjne powyżej poziomu gruntu. Budowla została przykryta w całości membraną, która ma odprowadzać wodę opadową. Wkrótce w kanałach wentylacyjnych zostaną zamontowane niewielkie wentylatorki, aby wspomagały osuszenie" - informuje stołeczny ratusz.
Równocześnie od czerwca wykonywane są regularne pomiary wilgotności cegły. Wytypowano 40 stałych punktów pomiarowych na poziomie 0 i 23 punkty na poziomie pierwszym. Każdy punkt mierzony jest na trzech wysokościach: 20, 90 i 150 cm od poziomu gruntu.
Cały proces został zaplanowany tak, by przebiegał bardzo powoli - zbyt szybkie osuszanie mogłoby doprowadzić do uszkodzenia historycznej cegły. Przez kolejne miesiące specjaliści będą monitorować stan murów i reakcję materiałów na zmieniające się warunki.
Planowo prace mają zakończyć się w połowie 2028 roku. Remont przeprowadza Stołeczny Zarząd Rozbudowy Miasta wraz z Biurem Stołecznego Konserwatora Zabytków. Koszt inwestycji to blisko 4,9 miliona złotych. Inwestycja otrzymała dofinansowanie z "Rządowego Programu Odbudowy Zabytków".
Wybudowane na polecenie księcia
Elizeum należy do najbardziej niezwykłych zabytków Warszawy. Wybudowane zostało pod koniec XVIII wieku na polecenie księcia Kazimierza Poniatowskiego (brat króla Stanisława Augusta) i nazwane na cześć mitycznych Pól Elizejskich. Rotunda, na stoku Skarpy Warszawskiej w Parku Na Książęcem (obecnie Park im. Marszałka E. Rydza-Śmigłego), powstała według projektu Szymona Bogumiła Zuga i pierwotnie pełniła funkcje rozrywkowe, będąc rodzajem podziemnej groty parkowej. Obiekt o powierzchni ponad 200 metrów kwadratowych składa się z kilku stref: wejściowej, reprezentacyjno-wypoczynkowej, gospodarczej, chóru muzycznego, komunikacji - klatki schodowej oraz głównej sali pod kopułą.
Wnętrze groty było niegdyś bogato dekorowane freskami, kolumnami, rzeźbami i sztukateriami. Jednak w wyniku niewłaściwego użytkowania obiektu, po śmierci księcia w 1800 roku, doszło do znacznej destrukcji wnętrza. W ciągu ostatnich dwustu lat, wskutek porastania korzeni drzew i krzewów prawie całkowitemu zniszczeniu uległa warstwa izolacji z gliny, którą grota była obłożona od zewnątrz. To ostatecznie doprowadziło do zniszczenia historycznego wystroju.