- Od samego początku badania przynoszą nam niesamowite odkrycia i niesamowite znaleziska. Na samym dziedzińcu, na samym środku, znaleźliśmy tak naprawdę najciekawsze, najbardziej tajemnicze znalezisko, dlatego że zupełnie się go tam nie spodziewaliśmy - zaznaczył Kuliński.
Odkrycie na samym środku dziedzińca
Wyjaśnił, że praktycznie cały dziedziniec pałacu został skuty. Częściowo w 1944 roku przez niemieckie wojska wycofujące się z Warszawy, a częściowo po wojnie, kiedy teren ten był sprzątany i przygotowywany do zasypania.
- I na samym środku dziedzińca odnaleźliśmy różę wiatrów, którą zaprojektował Bohdan Pniewski, która pojawiała się również później w klatce schodowej Pałacu Brühla czy wykończeniach podłóg. Odkryta róża wiatrów pozwala nam całkowicie zorientować wszystkie elementy tego dziedzińca - przekazał Kuliński.
Archeolodzy odkopali także oryginalny bruk i oryginalne płyty granitowe, które pojawiły się w tym miejscu w trakcie przebudowy autorstwa Bohdana Pniewskiego w latach trzydziestych XX w.
- Po tych płytach i po tych schodach, które można zobaczyć, schodził sam minister Beck, schodził prawdopodobnie król Rumunii - Karol II z dynastii Hohenzollern-Sigmaringen oraz następca tronu książę Michał, ale też Joachim von Ribbentrop w trakcie swojej ostatniej wizyty w Warszawie przed wybuchem II wojny światowej - podkreślił rzecznik.
Wyjaśnił, że takie znaleziska są cenne, ponieważ pozwalają zbadać materiał, z którego wykonany był dziedziniec.
Odsłonięto także fragment murów
Podczas prac archeologicznych odsłonięto także fragment murów będących częścią przedwojennego ogrodu MSZ, co jest istotną informacją dla architektów, ponieważ pokazuje realną granicę ogrodu i pozwala zweryfikować rzeczywiste wymiary względem materiałów archiwalnych, takich jak plany czy fotografie.
W marcu na tym terenie archeolodzy odnaleźli przedwojenną słuchawkę Ericsson, szklaną butelkę z wolskiego browaru Haberbusch i Schiele oraz filiżankę z fabryki porcelany Hutschenreuther.
Pałac Brühla znajdował się przy ul. Wierzbowej 1, przy Placu Piłsudskiego. Został zniszczony przez Niemców po upadku Powstania Warszawskiego w grudniu 1944 r. razem z sąsiednim Pałacem Saskim. Planowana jest odbudowa obu pałaców.
Budynek wzniesiono w latach 1639-1642 dla Jerzego Ossolińskiego, jako jednopiętrowy gmach na planie czworokąta z dwiema wieżyczkami. W kolejnych latach pałac został rozbudowany według projektu Tylmana z Gameren. W 1750 r. pałac zakupił Henryk Brühl, pierwszy minister króla Augusta III. W latach 1754-1759 pałac ponownie rozbudowano, a jego fasadom nadano styl rokokowy. Od strony Placu Saskiego stanęła brama, natomiast od strony ogrodu budynek ozdobiono kolumnadą. W 1787 r. przyjęto uchwałę o zakupie Pałacu Brühla jako siedziby dla ambasady Rosji. W latach 1787-1788 doszło do kolejnej dużej przebudowy Pałacu. Pracami kierował projektant Łazienek, architekt Dominik Merlini. W 1882 r. zaadaptowano budynek dla Centralnego Biura Telegraficznego. Projektantem był Karol Kozłowski.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku Pałac Brühla w Warszawie stał się siedzibą Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Projekt rewitalizacji pałacu powierzono jednemu z najpopularniejszych architektów tamtego okresu, Bohdanowi Pniewskiemu.
Już we wrześniu 1939 roku uszkodzeniu uległ dach Pałacu, który wkrótce naprawiono. Gmach został później przejęty przez niemiecką administrację. Pałac Brühla został wysadzony w powietrze 19 grudnia 1944 roku przez Niemców, jako element planowych wyburzeń warszawskich zabytków po upadku powstania.