Naukowcy z Mississippi State University (MSU) postanowili sprawdzić, jak zmienia się zasięg pokrywy śnieżnej na półkuli północnej. Analiza powstała pod kierownictwem Jonathana Woody'ego, profesora nadzwyczajnego na Wydziale Matematyki i Statystyki MSU, oraz Jamiego Dyera, dziekana College of Integrative Studies i profesora meteorologii i klimatologii na Wydziale Nauk o Ziemi.
Gdzie śnieg zniknął, a gdzie go przybyło
Z badań opublikowanych niedawno na łamach czasopisma "Journal of Hydrometeorology" wynika, że około 24 procent analizowanych regionów na półkuli północnej wykazało spadek obszarów pokrytych śniegiem.
Eksperci zwracają uwagę na zauważalną zmianę sezonową. Na niektórych obszarach pokrywa śnieżna nieznacznie zwiększała się pod koniec lata i na początku jesieni, a od marca wyraźnie malała, co sugeruje wcześniejsze topnienie wiosną. Gdzie śniegu ubyło najwięcej? Najmocniej zasięg pokrywy śnieżnej zmniejszył się w Europie i Azji Środkowej, podczas gdy w niektórych częściach środkowej Kanady i północnych Wielkich Równin zaobserwowano zwiększenie się zasięgu pokrywy śnieżnej. Ponadto południowa krawędź sezonowej pokrywy śnieżnej cofnęła się na wielu obszarach, co wskazuje na ogólną zmianę w kierunku występowania mniej trwałego śniegu na większości obszarów półkuli północnej.
Badacze oparli część swojej pracy na analizie opublikowanej w 2023 r. Wtedy przedstawili ramy statystyczne służące do oceny długoterminowych trendów dotyczących pokrywy śnieżnej. Naukowcy wykorzystali dane satelitarne zebrane w latach 1967-2021, a ich przeanalizowanie zajęło im około cztery lata. Już wtedy udało się wykazać, że ilość śniegu w Arktyce oraz w rejonie południowych szerokości geograficznych na półkuli północnej ogólnie malała.
Dlaczego śnieg jest tak ważny
Zrozumienie trendów dotyczących zmian pokrywy śnieżnej jest ważne ze względu na rolę, jaką śnieg odgrywa w globalnym bilansie energetycznym. Wysokie albedo - czyli zdolność do odbijania światła - oraz właściwości izolacyjne wpływają na temperatury powierzchniowe w skali regionalnej oraz stabilność termiczną w skali kontynentalnej.
Opracował Damian Dziugieł
Źródło: Phys
Źródło zdjęcia głównego: Leszek Szymański/PAP