Strzykwy, zwane też ogórkami morskimi, to proste zwierzęta zamieszkujące dna słonych mórz. Jedną ze swoich polskich nazw zawdzięczają kształtowi, zaś drugą - mechanizmowi obronnemu. W sytuacji zagrożenia potrafią one bowiem wystrzykiwać przez odbyt swoje lepkie narządy wewnętrzne, które następnie się regenerują. Jak wynika z badania opublikowanego na łamach czasopisma "iScience", to nie jedyna niezwykła cecha tych zwierząt.
Powtórny udział w badaniach
Naukowcy przeprowadzili badanie korzystając z bazy danych sprzed 20 lat. W 2000 roku analizowali stan populacji ogórków morskich z gatunku Holothuria whitmaei pochodzących z chronionej strefy Wielkiej Rafy Koralowej. Zakaz połowów obowiązywał w tym miejscu od roku - wcześniej zwierzęta były poławiane ze względu na walory smakowe.
>>> CZYTAJ TEŻ: SOS na dnie jeziora. To manifest
Aby móc zidentyfikować poszczególne osobniki, naukowcy pobrali od nich próbki DNA. Gdy badanie się zakończyło, próbki trafiły do chłodni na 24 lata. W 2024 roku zespół wrócił w ten sam region rafy, by sprawdzić, jak mają się strzykwy. Od każdego zwierzęcia pobrano niewielką ilość tkanek i przewieziono je z powrotem do miejsca, w którym je znaleziono. Następnie badacze opracowali model, który pomógł w oszacowaniu możliwej długości życia zwierząt.
- Mieliśmy przeczucie, że [organizmy te - red.] mogą żyć więcej niż dziesięć lat, jak powszechnie sądzono - powiedział doktor Sven Uthicke z Australijskiego Instytutu Badań Morza, główny autor badania. - Zebraliśmy próbki od 55 zwierząt i pomyśleliśmy, że jeśli udałoby nam się znaleźć trzy, które przebadaliśmy 24 lata temu, będzie to niesamowite - dodał.
Ku zdumieniu badaczy próbki pochodzące od aż 33 osobników pasowały do tych, które znajdowały się w bazie. Oznacza to, że 60 procent strzykw wzięło udział w poprzednim badaniu. Co ciekawe, przez ten czas zwierzęta znacząco nie urosły, a niektóre osobniki nawet się skurczyły.
>>> CZYTAJ TEŻ: "Prosimy o uśmiercenie tej ryby". Inwazyjny gatunek pojawił się w kolejnym akwenie
Stuletnie ogórki
Na podstawie zebranych danych badacze oszacowali, że roczny współczynnik umieralności wśród dorosłych strzykw był bardzo niski i wynosił 0,037. Opracowany przez nich model wykazał, że przy tak niskiej umieralności niektóre osobniki mogą statystycznie dożyć nawet 123 lat.
Badanie zwróciło uwagę na jedną niepokojącą kwestię - ani w 2000, ani w 2024 roku na rafie nie znaleziono żadnych młodych osobników. Wśród badanych zwierząt były tylko dorosłe osobniki, wyrośnięte i zdolne do posiadania potomstwa. Może to wskazywać, że H. whitmaei cechuje się powolnym cyklem życiowym - zdecydowanie zbyt wolnym, by na bieżąco odbudowywać populacje kurczące się wskutek przeławiania.
- Nasze wyniki wskazują, że populacje poddane presji połowowej regenerują się znacznie wolniej, niż wcześniej zakładano - podkreślił Uthicke. - Połowy muszą być znacznie bardziej oszczędne niż obecnie, jeśli chcemy uniknąć ewentualnego wyginięcia i zachować ważne funkcje ekologiczne tych gatunków - dodał.