Prawda: Wśród zachowanych archiwaliów, związanych z funkcjonowaniem KL Auschwitz, najbardziej obszerna jest dokumentacja budowlana związana z powstawaniem poszczególnych obiektów na terenie obozu. Bardzo często negacjoniści posługują się tymi dokumentami, aby pokazać ogrom inwestycji, a przy tym eksponują te, które pozornie miałyby służyć więźniom. Ponieważ masowej zagładzie Żydów nie towarzyszył żaden sprecyzowany rozkaz pisemny, wszelkie kwestie z nią związane ukrywano w oficjalnych pismach, posługując się eufemizmami w rodzaju: "ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej" (Endlösung der Judenfrage), "wędrówka na wschód" (Ostwanderung), "wysiedlenie Żydów" (Aussiedlung der Juden), ich "specjalne potraktowanie" (Sonderbehandlung), względnie "oddzielne ulokowanie" (Gesonderte Unterbringung). Także działania budowlane związane z Zagładą kamuflowano enigmatycznymi sformułowaniami, ewentualnie starano się nie tworzyć osobnych dokumentów, związanych z masowym mordem lub zabezpieczeniem mienia pożydowskiego. Wyjątkowo jednak, gdy korespondencja służbowa trafić miała wyłącznie do osób wtajemniczonych, o komorach gazowych pisano wprost, zapewne w celu uniknięcia nieporozumień.

Przykładem może być pismo z 29 stycznia 1943 roku, gdzie w opisie prac związanych z uruchomieniem krematorium II w Birkenau pojawiło się określenie "Vergasungskeller" (piwnica do gazowania), odnoszące się do znajdującej się w podziemiach budynku komory gazowej. Sformułowanie to zostało podkreślone na czerwono:

Innym przykładem może być sprawozdanie dzienne, tzw. Tagesbericht, z 2 marca 1943 roku, gdzie odnotowywano betonowanie podłogi w pomieszczeniu komory gazowej (und Fussboden betonieren im Gaskammer) krematorium V (tu określonego jako "instalacja do spopielania" – Einäscherungsanlage).

Innym przykładem jest pismo z 5 czerwca 1942 roku, kiedy to Karl Bischoff otrzymał od komendanta Hössa ustne polecenie wybudowania baraków do składowania mienia Żydów zabitych w komorach gazowych (für die Sonderbehandlung der Juden). Mimo że polecenie było przekazane ustnie, Bischoff sporządził pisemną notatkę służbową dotyczącą tego zadania, prawdopodobnie w celu uzyskania formalnej podstawy do rozliczenia tej "inwestycji":

Warto wspomnieć także o ponownym uruchomieniu jednej z prowizorycznych komór gazowych (bunkier II – "biały domek") na terenie Birkenau, po tym, gdy w połowie maja 1944 roku rozpoczęła się w KL Auschwitz zagłada Żydów z Węgier. Liczba nadchodzących transportów była tak wielka, iż przekroczyła zdolność spalania zwłok w trzech funkcjonujących krematoriach (czwarte uległo wcześniej awarii i nie było już ponownie wykorzystywane). W odpowiedzi na wniosek Zentralbauleitungu z Auschwitz szef wydziału budowalnego WVHA, Hans Kammler, wydał zezwolenie na budowę trzech baraków, które pełnić miały funkcję rozbieralni, w pobliżu "bunkrów zapasowych" (Ausweichbunkern), jak określano tymczasowe komory gazowe. Zagładę Żydów z Węgier określono w dokumencie jako "Ungarn-Program" (program węgierski):