Jak wynika z nowych danych ZUS coraz więcej stulatków pobiera świadczenie honorowe. Najwięcej osób pobierających świadczenie mieszka w województwach:
- mazowieckim (724 osoby),
- śląskim (436 osób),
- dolnośląskim (399 osób).
Najmniej świadczeniobiorców odnotowano w województwach:
- opolskim (76),
- lubuskim (87),
- podlaskim (109).
Populacja stulatków rośnie
Według danych ZUS w ciągu ostatniego półrocza grono osób uprawnionych do specjalnego dodatku powiększyło się o ponad 300 seniorów. Dla porównania, pod koniec września 2025 r. świadczenie honorowe pobierało 3863 najstarszych Polaków, a w grudniu liczba ta przekroczyła próg 4 tys.. Według stanu na koniec marca 2026 r. osiągnęła poziom 4179 świadczeniobiorców.
W ocenie Wojciecha Dyląga, regionalnego rzecznika prasowego ZUS na Podkarpaciu, od 2025 r. sytuacja prawna najstarszych osób w Polsce jest znacznie korzystniejsza niż w ubiegłych dekadach. Przez ponad pół wieku wysokość tzw. emerytury honorowej była przypisana do daty setnych urodzin jubilata i pozostawała niezmienna do końca jego życia.
"Powodowało to różnice w wysokości otrzymywanych świadczeń pomiędzy osobami, które w różnych latach je otrzymywały, ponieważ raz ustalona kwota nie podlegała waloryzacji" – wyjaśnia rzecznik.
Nowe regulacje ustawowe zlikwidowały ten mechanizm. "Wprowadzono jednolitą kwotę świadczenia dla wszystkich uprawnionych, niezależnie od daty ukończenia 100 lat. Obecnie wynosi ona 6938,92 zł brutto, a kwota ta będzie się zwiększać każdego roku dzięki waloryzacji" – dodaje Dyląg.
Świadczenia honorowe
Świadczenie honorowe przysługuje każdemu obywatelowi polskiemu po ukończeniu 100 lat. Dodatek jest przyznawany z urzędu osobom, które pobierają już emeryturę lub rentę. Dzięki temu nie muszą składać żadnego wniosku. "Decyzję o przyznaniu pieniędzy senior otrzyma z instytucji, która wypłaca mu podstawowe świadczenie" – informuje ZUS.
Złożenie wniosku (formularz ESH) jest konieczne jedynie w przypadku stulatków, którzy nie mają prawa do emerytury ani renty. Jednak są oni zobowiązani do wykazania, że przez co najmniej 10 lat po ukończeniu 16. roku życia ich centrum interesów osobistych lub gospodarczych znajdowało się w Polsce.